Euroobligacje to obligacje oferowane na rynku międzynarodowym, poza macierzystym rynkiem waluty, w której są wyrażone. Przedrostek „euro” nie oznacza, że muszą być denominowane w euro ani że emituje je państwo europejskie. Nazwa odnosi się do sposobu organizacji emisji i jej międzynarodowego zasięgu.
Takie papiery pozwalają emitentowi szukać finansowania wśród inwestorów z różnych krajów. Dla kupującego pozostają inwestycją w dług: jej wynik zależy od warunków obligacji, sytuacji emitenta oraz, niekiedy, kursu walutowego. Sam międzynarodowy charakter emisji nie oznacza niższego ryzyka ani korzystniejszego oprocentowania.
Jak działa emisja euroobligacji
Emitent określa warunki papierów, w tym walutę, sposób naliczania odsetek i zasady wykupu. Następnie oferuje je inwestorom na rynku międzynarodowym, zwykle przy udziale podmiotów organizujących sprzedaż. Taka konstrukcja może ułatwić dotarcie do osób i instytucji, które nie kupowałyby długu na rynku krajowym emitenta. Nie przesądza jednak, czy finansowanie okaże się tańsze: znaczenie mają warunki emisji i popyt inwestorów. Więcej o samym procesie mówi hasło emisja obligacji.
Nabywca kupuje papier dłużny, a nie udział w działalności emitenta. Według polskiej ustawy obligacja to papier wartościowy emitowany w serii, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem obligatariusza. Warunki emisji określają jego uprawnienia do odsetek i wykupu; to w nich należy szukać odpowiedzi, kiedy i w jakiej walucie następują płatności. Euroobligacja może mieć różne zasady oprocentowania, dlatego sama nazwa nie mówi, jaki dochód przyniesie. Wyjaśnienie podstawowego mechanizmu znajdziesz pod hasłem obligacja jako papier dłużny.
Waluta emisji a ryzyko kursowe
Waluta euroobligacji nie musi być walutą kraju, z którego pochodzi emitent. Decyduje to, jak zapisano warunki emisji i na jaki rynek skierowano papiery. Polski przedsiębiorca może więc rozważać finansowanie w walucie obcej, ale także emisję wyrażoną w złotych, oferowaną poza krajowym rynkiem złotego. O zakwalifikowaniu papieru jako euroobligacji nie rozstrzyga samo miejsce siedziby emitenta ani nazwa wybranej waluty. Za granicą finansuje się także Skarb Państwa. Obligacje skarbowe emituje wyłącznie Minister Finansów, w limitach ustawy budżetowej, a walutę emisji określa rozporządzenie.
Jeśli emitent osiąga przychody w jednej walucie, a spłaca obligacje w innej, zmiana kursu może zwiększyć koszt obsługi długu po przeliczeniu. Inwestor ponosi podobne ryzyko, gdy ocenia wynik w walucie innej niż waluta obligacji. Nawet terminowa wypłata odsetek nie gwarantuje wtedy dodatniego wyniku po przeliczeniu. Obie strony mogą ograniczać ryzyko kursowe, lecz takie działania mają własny koszt i nie usuwają pozostałych zagrożeń.
Co sprawdzić przed zakupem
Najpierw sprawdź, kto odpowiada za spłatę i z czego ma ją sfinansować. Wysoki obiecany dochód może odzwierciedlać większe ryzyko niewypłacalności, a nie wyjątkową okazję. Pomocniczą oceną bywa rating papierów dłużnych, jeśli dany papier lub emitent go posiada. Rating nie zastępuje analizy warunków emisji i nie zapewnia zwrotu pieniędzy. Znaczenie mają również zabezpieczenia oraz kolejność zaspokojenia wierzycieli.
Przeczytaj dokumenty dotyczące emisji i sprawdź sposób naliczania odsetek, termin wykupu oraz warunki wcześniejszej spłaty, jeśli ją przewidziano. Zwróć też uwagę na możliwość sprzedaży papieru przed wykupem. Międzynarodowy rynek nie oznacza, że zawsze znajdzie się kupujący po oczekiwanej cenie. Przed zakupem ustal również, jakie rozliczenia walutowe i podatkowe mogą dotyczyć twojej sytuacji; nie wynikają one z samej nazwy obligacji.
Euroobligacje a podobne nazwy
Nie każda obligacja w euro jest euroobligacją. Papiery wyrażone w tej walucie mogą być oferowane na jej macierzystym rynku, bez charakterystycznego dla euroobligacji międzynarodowego sposobu emisji. Odwrotnie, euroobligacja może być wyrażona w innej walucie. Rozróżnienie ma znaczenie przy szukaniu informacji o papierze: samo wskazanie waluty nie wystarcza, aby ustalić zasady oferty, obrotu i rozliczeń.
Euroobligacji w znaczeniu rynkowym nie należy też utożsamiać z obligacjami emitowanymi na potrzeby wspólnego finansowania przez Unię Europejską. W doniesieniach o polityce gospodarczej słowo „euroobligacje” bywa używane właśnie w tym drugim sensie. Dlatego przed oceną inwestycji ustal, o który instrument chodzi i kto jest dłużnikiem. Międzynarodowa emisja może dotyczyć różnych emitentów, podobnie jak krajowe obligacje emitowane przez firmy.
Najczęstsze pytania
Nie. Mogą być wyrażone również w innej walucie. W tym pojęciu „euro” odnosi się do międzynarodowego charakteru rynku emisji, a nie do obowiązkowej waluty płatności. Walutę konkretnego papieru trzeba sprawdzić w jego warunkach.
Sama nazwa nie mówi nic o bezpieczeństwie. Kupujący powinien ocenić zdolność emitenta do spłaty, warunki papieru i możliwość jego sprzedaży. Jeśli wynik inwestycji przelicza na inną walutę, musi też uwzględnić zmiany kursu.
Nie można tego stwierdzić na podstawie rodzaju emisji. Sposób opodatkowania zależy między innymi od sytuacji inwestora, rodzaju przychodu i właściwych przepisów. Międzynarodowa oferta nie oznacza automatycznego zwolnienia z podatku.
Źródła:
