Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskie sądy potwierdziły, że WIBOR jest wskaźnikiem obiektywnym i regulowanym, co wzmacnia korzystne dla banków orzecznictwo. Banki nie mają obowiązku szczegółowo informować o metodologii ustalania WIBOR, a klauzule umowne z nim związane są uznawane za przejrzyste i nieabuzywne, co ogranicza podstawy do kwestionowania kredytów opartych na WIBOR.
Wyrok TSUE i jego znaczenie dla WIBOR
W lutym 2026 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie sygn. akt C-471/24, który jednoznacznie potwierdził legalność wskaźnika WIBOR. TSUE wskazał, że odpowiedzialność za metodologię WIBOR spoczywa na GPW Benchmark, jako administratorze wskaźnika. Banki natomiast nie mają obowiązku szczegółowego tłumaczenia klientom sposobu wyliczania WIBOR, co rozwiewa wątpliwości dotyczące obowiązków informacyjnych kredytodawców.
Trybunał podkreślił, że prawidłowo skonstruowana klauzula odwołująca się do WIBOR jest przejrzysta i nie powinna być badana pod kątem abuzywności, gdyż stanowi istotny element umowy kredytowej. Obowiązki informacyjne banku ograniczają się do wyjaśnienia mechanizmu oprocentowania i jego wpływu na koszt kredytu, a nie do przedstawiania szczegółów technicznych dotyczących metodologii wskaźnika.
Prawomocne orzeczenia polskich sądów po wyroku TSUE
W czerwcu 2026 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach wydał dwa prawomocne orzeczenia (sygn. akt I C 918/25 i I C 202/25), które potwierdziły legalność wskaźnika WIBOR jako podstawy oprocentowania kredytów. Sądy jasno wskazały, że WIBOR jest wskaźnikiem obiektywnym, niezależnym od banku, a jego metodologia podlega restrykcyjnym regulacjom unijnego rozporządzenia BMR. W orzeczeniach podkreślono, że brak szczegółowego opisu sposobu wyliczania WIBOR w umowach kredytowych nie przesądza o abuzywności klauzuli.
Dodatkowo, podobne stanowisko zajęły sądy w Gdyni (wyrok z 2 czerwca 2026 r., sygn. akt I C 427/24) oraz w Łomży (wyrok z 19 maja 2026 r., sygn. akt I Ca 268/24). W obu przypadkach sądy uznały, że postanowienia umowne dotyczące WIBOR są wystarczająco precyzyjne i nie naruszają interesów konsumentów. Podkreślono, iż WIBOR jest wskaźnikiem regulowanym i opartym na obiektywnych kryteriach, takich jak stopy procentowe NBP i inflacja, co wyklucza dowolne ustalanie jego wartości przez banki.
Co to oznacza dla Ciebie
Wyrok TSUE oraz prawomocne orzeczenia polskich sądów potwierdzają, że WIBOR jest legalnym i ściśle regulowanym wskaźnikiem referencyjnym. Oznacza to, że kredyty oparte na WIBOR-ie mają solidne podstawy prawne, a ich kwestionowanie z powodu rzekomego braku transparentności metodologii jest ograniczone. Banki nie mają obowiązku szczegółowego wyjaśniania sposobu ustalania WIBOR, ale muszą informować klientów o mechanizmie oprocentowania i jego wpływie na koszty kredytu.
Klauzule zawierające odniesienie do WIBOR-u są uznawane za przejrzyste i nieabuzywne, co chroni interesy zarówno banków, jak i kredytobiorców. Spory dotyczące WIBOR-u nie prowadzą do zmiany warunków umów kredytowych, zapewniając stabilność i przewidywalność zobowiązań finansowych. W praktyce oznacza to, że kredytobiorcy mogą liczyć na utrzymanie dotychczasowych zasad oprocentowania, a banki na bezpieczeństwo swoich umów.
Źródło: Rzeczpospolita
